చిన్నతనంలో పేదరికం: దాసరి పడ్డ కష్టాలు అన్నీ ఇన్నీ కావు....

నెలకు రూపాయి జీతానికి వడ్రంగి పనిలో

నేను ఆరోతరగతికి వచ్చేసరికి మా ఆర్థిక పరిస్థితి బాగా దెబ్బతింది. స్కూలు ఫీజుకి మూడుంపావలా కట్టడానికి కూడా డబ్బులేక నన్ను బడి మాన్పించి ఒక వడ్రంగి దుకాణంలో పనిలో పెట్టారు. అక్కడ నా జీతం నెలకి రూపాయి అని దాసరి గతంలో ఓ పత్రిక ఇంటర్వ్యూలో తెలిపారు.

అందరూ చందాలు వేస్తే చదువుకున్నాడు

ఉత్తమ విద్యార్థిగా ఉన్న తనను స్కూలు మాన్పించారనే విషయ తెలిసి మా మాస్టారు మా ఇంటికి వెళ్లి మా నాన్నను నిలదీసారు. తకు అంత స్తోమత లేదని మా నాన్న చెప్పడంతో వీణ్ని నేను చదివిస్తాను అని మా మాస్టారు నన్ను స్కూలుకి తీసుకెళ్లారు. నా చదవుకు సాయం చేయాలని నా తోటి విద్యార్థులను కోరగా వారంతా జేబులో ఉన్న అణాలు, బేడలూ తీసి టేబుల్‌ మీద పెట్టారు. స్కూలు ఫీజుకు సరిపడా డబ్బు పోగయింది. ఆ సంఘటన తలచుకుంటే నా కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతాయి అని దాసరి అన్నారు.

ఆకలి తీర్చుకోవడం కోసం హిందీ క్లాసులకు

పుస్తకాలు కొనలేని స్థితిలో ఉన్న తాను వాటిని కూడా నా స్నేహితుల దగ్గర తీసుకునేవాణ్ని. బడి అయిపోయాక ఒక అరగంట సేపు హిందీ క్లాస్‌ ఉండేది. అందులో చేరాను. హిందీ నేర్చేసుకుందామని కాదు.. అప్పట్లో హిందీ నేర్చుకునేవారికి ప్రోత్సాహకంగా రోజూ తినడానికి ఇడ్లీ, దోసె.. ఇలా ఏదో ఒక టిఫిన్‌ పెట్టేవారు. ఆకలి తీర్చుకోవడానికి హిందీ క్లాసులో చేరాను అని దాసరి చెప్పుకొచ్చారు.

హైదరాబాద్ లో ఉద్యోగంలో చేరిన కొత్తలో

చదవు పూర్తయ్యాక హైదరాబాద్‌ చేరుకుని ఓ చిన్న ఉద్యోగం సంపాదించాను. తెల్లవారుజామునే మూడింటికే లేచి నాలుగు చపాతీలు, పప్పు చేసుకుని బాక్స్‌లో పెట్టుకుని నడుచుకుంటూ నాంపల్లి దాకా వచ్చేవాణ్ని. అక్కడ బస్సెక్కి సనత్‌నగర్‌లో దిగేవాణ్ని. అప్పట్లో బస్సులు సనత్‌నగర్‌ దాటి వెళ్లేవి కావు. అక్కణ్నుంచి బాలానగర్‌ దాకా నడచుకుంటూ వెళ్లే వాన్ని. మధ్యాహ్నం ఒంటిగంటకి డ్యూటీ అయిపోయాక మళ్లీ అలాగే నడుచుకుంటూ వచ్చేవాడిని అని దాసరి తెలిపారు.

అప్పటి నుండే నాటకాల్లో

నాకు చిన్నప్పటి నుండి నాటకాలంటే చాలా ఇష్టం. డ్యూటీ అయిపోయాక నాటకాల రిహార్సల్స్‌ చేసేవారం. పాలకొల్లులో నా మిత్రులతో కలిసి స్థాపించిన ‘శ్రీ క్షీరారామ ఆర్ట్‌ థియేటర్‌' తరఫున ఇక్కడా నాటకాలు వేయడం మొదటుపెట్టాం. రవీంద్రభారతిలో తప్పనిసరిగా నెలకొకసారైనా నాటకం వేసేవాళ్లమని దాసరి తెలిపారు.